Derk Loorbach stelt het de laatste tijd expliciet: de circulaire economie is geen keuze meer, maar het enige realistische alternatief voor een systeem dat vastloopt op schaarste, geopolitieke spanning en maatschappelijke druk. Niet omdat circulariteit moreel wenselijk is, maar omdat het huidige lineaire model zijn grenzen heeft bereikt.
Wat volgens Loorbach telkens terugkomt, is dat verandering niet strandt op kennis of technologie. Die zijn er al. Het vastlopen gebeurt bij macht, belangen en instituties die zichzelf beschermen. Weerstand is daarbij geen teken dat iets mislukt, maar juist het bewijs dat transitie raakt aan de kern van hoe we economie en samenleving hebben ingericht.
In het circulaire debat betekent dit dat optimaliseren binnen bestaande regels onvoldoende is. Zolang circulariteit moet passen binnen lineaire normen, inkooppraktijken en verdienmodellen, blijft het een uitzondering. Werkelijke verandering vraagt om het herzien van het speelveld zelf, en dat is per definitie ongemakkelijk.
Loorbachs boodschap is helder en ongemakkelijk tegelijk: circulariteit vraagt geen extra inspanning, maar andere keuzes over wat we normaal blijven vinden. En precies dáár begint echte transitie.
