Duurzaamheid.nl is er niet alleen online: we organiseren ook live-ontmoetingen. Het jaarlijkse diner met de Duurzame Dames is daar een van. Ongeveer 25 vrouwen, actief op heel verschillende duurzame thema’s, komen samen om te eten, te horen over elkaars vernieuwende projecten en om vragen uit het netwerk op te lossen. Drie van hen gaan dieper in op wat ze dagelijks bezighoudt. Een avond op de GeWoonboot in Amsterdam over Trump, geld en de maatschappelijke waarde van de energietransitie.

Zo vertelde Marleen Janssen Groesbeek, lector Sustainable Finance & Accounting bij Avans Hogeschool, hoe hogeschoolstudenten economie zich steeds meer bezighouden met integrale verslaglegging en het meten van maatschappelijke waarde. En hoe studenten al in hun stages waardevol onderzoek kunnen doen voor het bedrijfsleven. Pallas Agterberg, directeur Strategie van Alliander, ging in op de energietransitie voor de gebouwde omgeving en de industrie. Voor de gebouwde omgeving zal die vooral verlopen via het uitfaseren van aardgas. De industrie probeert voortgang te boeken door steeds wat minder energie te gebruiken, maar dat lost het probleem niet op. Wat zou wel een goede oplossing zijn? Maar de avond startte met misschien wel het meest spraakmakende onderwerp. Kitty van der Heijden, directeur Europa en Afrika van de denktank World Resources Institute, praatte iedereen bij over de invloed van de VS op het handhaven van het Klimaatakkoord. Want wat gebeurt er eigenlijk als Trump de stekker uit het akkoord haalt? 

Trump-effect

Wat Kitty van der Heijden betreft was het de hoogste tijd om de feiten op een rij te zetten én haar activistische hart te laten spreken. Want het is belangrijk om actie te ondernemen. ‘Klimaatverandering is hét onderwerp dat toekomstige generaties ongelofelijk gaat beïnvloeden. En het enige waarin Trump tot nu toe in zijn politieke vertaling standvastig is geweest…’ Het komt volgens Kitty vooral doordat hij zich omringt heeft met mensen die dezelfde onwaarheden blijven herhalen over het klimaat. Zelfs al blijft de VS in het Klimaatakkoord, met de politieke maatregelen die Trump neemt, riskeren we dat Parijs een stille dood kan sterven, meent ze. ‘Ambitieuze deelname van de VS is cruciaal. De maatregelen van Trump zorgen dat er zoveel mogelijk afbraak wordt gedaan aan de regels om de eigen uitstoot omlaag te brengen en aan de financiële steun die is toegekend om klimaatverandering tegen te gaan. Die steun is noodzakelijk voor ontwikkelingslanden: zij hebben het broeikasgasprobleem immers niet veroorzaakt, maar worden wel met de gevolgen ervan geconfrontreerd. Internationale steun is een voorwaarde voor de uitvoering van klimaatplannen in veel ontwikkelingslanden. Het effect van de Trump-maatregelen is daarmee hetzelfde als wanneer je uit het akkoord stapt: je geeft het signaal dat je als land niet meer meewerkt, en dat je anderen niet in staat stelt om hun plannen uit te voeren. En dat heeft impact op andere landen. Neem India, waar in 2020 nog veel meer mensen wonen dan in China. Volgen ze hetzelfde ontwikkelingsmodel als China, groei op basis van goedkope kolenenergie, dan heeft dat mondiaal grote negatieve gevolgen voor het klimaat. India is ambitieus, de premier geeft aan mee te willen blijven doen aan het akkoord, maar alleen als ze daar voldoende financiale hulp bij krijgen. Die hulp wordt nu ingetrokken.’

Wat we de komende 10 jaar doen, bepaalt de toekomst voor de komende 10.000 jaar.
Hopeloos of hoopvol?

Is het dan hopeloos? Kitty ziet toch wel wat sprankjes hoop. ‘Je ziet dat mensen klimaatverandering steeds beter gaan begrijpen. Maar liefst 70% van de Amerikanen, zelfs ook een meerderheid van de Trump-stemmers, wil door met duurzame energie en vindt dat het Clean Power Plan door moet gaan. Ook vindt meer dan 50% dat de opwarming van de aarde een probleem is. Ze zien alleen nog niet dat het hen ook individueel kan raken, of wat ze er individueel aan kunnen doen.’ En dan is er het bedrijfsleven: bedrijven zien dat klimaatverandering tegengaan de enige economische rationele optie is. ‘900 grote bedrijven hebben Trump een open brief geschreven met de boodschap: Ga niet uit Parijs! Het is slecht voor onze business continuity en slecht voor de werkgelegenheid. Er is geen weg terug van de low carbon economy, en 4 jaar stil staan onder Trump betekent onherroepelijk concurrentie-nadeel. Ook zie je dat 250 grote bedrijven zich hebben gecommitteerd aan Science Based Targets om te bepalen wanneer zij als bedrijf wetenschappelijk gezien genoeg doen om CO2-uitstoot terug te dringen; van ‘doing good to doing enough’. Zij nemen hun aandeel inmiddels serieus.’ Kitty besluit met een oproep en een vraag: ‘Er is geen tijd te verliezen. Wat we de komende 10 jaar doen, bepaalt de toekomst voor de komende 10.000 jaar. De keuzes die nu gemaakt worden, hebben permanente gevolgen. Wat gaan wij dus doen om de VS zover te krijgen dat zijn een speler van formaat blijven, in lijn met hun aandeel in de wereldeconomie en hun historische, cumulatieve uitstoot aan broeikasgassen?’ Het blijkt aan tafel genoeg voer voor discussie en een mooie start van een inhoudelijke avond.