Wie zijn die mensen, die Nederland met hun aanstekelijke drive, innovatieve oplossingen, diepgaande kennis en/of ondernemersgeest verder verduurzamen? Duurzaamheid.nl zet deze helden, verbonden aan ons platform, graag in the picture. Elke maand kun je nader kennismaken met een van hen. Deze maand is het woord aan Maurits Groen, ondernemer en adviseur voor een duurzame wereld.

Maurits Groen – what’s in a name? – wil als ondernemer en adviseur bijdragen aan een duurzame wereld. Hij adviseert bedrijven, overheden en andere organisaties op het gebied van communicatie en milieu. Ook is hij medeoprichter van WakaWaka, producent van zeer efficiënte solar led-lampen en opladers. Die worden bijvoorbeeld ingezet voor noodhulp in crisisgebieden, maar zijn vooral bedoeld voor de 1,2 miljard mensen die niet zijn aangesloten op het elektriciteitsnet. In 2015 stond Groen op de eerste plaats in de Duurzame 100 van dagblad Trouw.

Wat is het grootste misverstand over duurzaamheid?

‘Dat is heel simpel, duurzaamheid is een woord dat niet zou mogen bestaan. Ik zou graag zien dat ‘duurzaam’ zo snel mogelijk normaal wordt, zodat we die term eindelijk kunnen afschaffen. Als bedrijven een afdeling Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen hebben, dan denk ik: hoezo? Is de rest van de organisatie dan niet verantwoord? Kostenbesparingen en efficiënt werken zijn heel vanzelfsprekend, dat doé je gewoon. Duurzaamheid blijkbaar nog niet.’ 
‘Een ander misverstand is dat duurzaamheid afgekort kan worden tot de eerste vier letters: duur. Het omgekeerde is waar. Als je schade aanricht is het herstellen altijd duurder dan het voorkomen ervan. We kunnen dus maar beter zorgvuldig omgaan met onze leefomgeving.’

Dat is heel simpel, duurzaamheid is een woord dat niet zou mogen bestaan. Ik zou graag zien dat ‘duurzaam’ zo snel mogelijk normaal wordt, zodat we die term eindelijk kunnen afschaffen.

Welke bijdrage wil jij leveren aan een duurzaam Nederland?

‘Ik zie veel dingen die anders moeten en lever daar een bijdrage aan door bedrijven op te zetten die onderdeel zijn van de oplossing. Zo richtte ik samen met Camille van Gestel WakaWaka op. Onze led-lampen maken gebruik van zonne-energie. Voor elke commercieel verkochte lamp helpen we iemand elders in de wereld in acute nood. Zo zijn er al honderdduizenden lampen zijn terechtgekomen bij vluchtelingen of mensen in rampsituaties, mensen in echte nood.’
'Ik zie kansen en verbind mensen aan elkaar om tot oplossingen te komen. Daarbij richt ik me vooral op de sectoren voedsel en energie, omdat iedereen daarmee te maken heeft. Sterker nog: zonder voedsel en energie kun je niet leven.’ 

Wie is jouw inspiratiebron?

‘De Spaanse kunstenaar César Manrique vind ik inspirerend. Hij is de redder van het aanzicht van het Canarische eiland Lanzarote. Als beeldhouwer, schilder en architect was hij een multi-talent en een pionier binnen de moderne kunst. Hij zag de costa’s in Spanje verpest worden door lelijke betonnen blokken en overtuigde de regering in Lanzarote ervan dat het oorspronkelijke landschap moest worden beschermd. Opbloei van toerisme en het beschermen van het landschap zijn in Lanzarote hand in hand gegaan. César Manrique leverde op een sublieme manier een bijdrage aan het integreren van natuur en cultuur. Lanzarote is een vulkanisch eiland en zijn eigen huis is gebouwd rondom ondergrondse lava-bellen. Dat huis is werkelijk prachtig.’ 

Waar droom jij van?

‘Dat we eindelijk eens in de praktijk brengen wat we al veertig, vijftig jaar weten: dat we op een slimme manier met grondstoffen en energie moeten omgaan. Klimaatontwrichting – want verandering klinkt te onschuldig – leidt tot grote maatschappelijke problemen zoals vluchtelingenstromen. Waarom gebruiken we nog steeds fossiele grondstoffen terwijl zonne-energie gratis is?! De zon is de grootste energiebron voor de wereld: schoon, onuitputtelijk en overal ter wereld beschikbaar. Mijn droom is dat we onze kennis gebruiken. Door het gewoon te gaan dóén ontdek je ook weer hoe het vervolgens beter kan. We moeten gewoon beginnen.’

We zouden een carbon-budget per persoon per dag moeten vaststellen. Dan maken consumenten veel bewustere keuzes: in de supermarkt of bij vervoer bijvoorbeeld.

Wat is er volgens jou nodig om een volgende stap te zetten richting verduurzaming?

‘Het meest simpel is een CO2-prijs van 150 euro per ton. Veel bedrijven stoten enorm veel CO2 uit en hoeven daar niks voor te betalen. De luchtvaart bijvoorbeeld: er wordt nul cent belasting betaald over kerosine of vliegtickets en de sector ontvangt enorme subsidies. Vliegen lijkt goedkoop, maar dat is het niet, want de schade blijft onzichtbaar. Die wordt betaald door de samenleving en niet door de vliegmaatschappijen of luchthavens.'
'We zouden een carbon-budget per persoon per dag moeten vaststellen. Dan maken consumenten veel bewustere keuzes: in de supermarkt of bij vervoer bijvoorbeeld. We hebben enorm veel data en weten precies wat er wordt verbruikt en hoe dat gerelateerd is aan onze uitstoot. Het is een supersimpele en eerlijke oplossing als iedereen zijn eigen budget heeft.’

Tot slot: wat moeten we vanavond ter inspiratie lezen/luisteren/bekijken?

‘Ik vind de film Normal Is Over van Renée Scheltema heel indrukwekkend. Ze laat veertig jaar ontwikkeling van de planeet zien en komt met heel originele oplossingen. Groei is nog steeds een heilige graal terwijl de aarde eindig is. We krijgen minder grondstoffen die we moeten delen met meer mensen. Dat is vragen om moeilijkheden. Onze economie en de manier waarop we die meten zijn op een verkeerde manier ingericht. Ik zal een voorbeeld geven dat niet uit de film komt, maar het probleem goed illustreert. Als er een verkeersongeluk plaatsvindt, dan is dat voor de economie een fantastische gebeurtenis. Er moeten nieuwe auto’s worden gemaakt, ziekenhuizen hebben werk om de slachtoffers te verzorgen, noem maar op. Enorme kosten die optellen bij het Binnenlands Nationaal Product (BNP). Met andere woorden: de groei neemt toe naarmate de schade groter wordt. Dat is absurd.’
‘Een andere aanrader is het boek Lef en moed van Frits Verhoef. Het is een indringend, persoonlijk verhaal van iemand die zich zorgen maakt over de opwarming van de aarde. Het schudt je wakker en geeft hoop dat we het samen toch tot een goed einde kunnen brengen.’